Niet alleen ik, ook andere – grote – schrijvers zoals Steven Covey, Simon Sinek en Ben Tiggelaar schrijven er over. Die grote, onzichtbare, misschien zelfs wel mysterieuze kracht die succesvolle mensen voortdrijft. Sommigen noemen het “personal mission statement”, anderen hebben het over talent, passie of persoonlijke waarom. Ik noem het graag ikigai, omdat het in de westerse wereld een woord is zonder associaties en het bovendien alle voorgaande woorden omvat (missie, passie, roeping, beroep, een reden om te zijn). Regelmatig krijg ik de vraag: “maar wat is jouw ikigai dan?” In dit blog vertel ik mijn ikigai en hoe ik deze wist te ontdekken!

Verleden

Kleine kinderen spelen graag hun beoogde volwassen leven na. Zo verzamelt mijn nichtje al haar poppen om zich heen om “schooltje” te spelen. Andere kinderen vangen boeven, verbeelden zich Max Verstappen te zijn op hun skelter of spelen verpleegster of dokter met een ieder die zich er maar voor wil lenen.

Ik speelde journalistje. Ik beeldde me in dat ik met een helikopter gedropt werd in oorlogsgebied en de mensen aldaar interviewde. Een tikkeltje luguber, maar ik wilde de verhalen horen van de mensen die ik op het nieuws zag.

Ook schreef ik hele bladzijden vol, zelfs toen ik nog geen letter kon lezen. Ik schreef brieven aan mijn moeder of verhalen aan mijn zus.

Daarnaast las ik voor. Aan mezelf, mijn knuffels of wie er dan ook maar in de buurt was. Ik was een fervent lezer en droomde er van zelf zulke mooie, interessante of leuke boeken te schrijven. Boekbesprekingen waren mijn favoriete onderdeel op de middelbare school (ik haalde een 9,7 voor mijn mondeling Nederlands – die 0,3 punt is me nooit duidelijk geworden) en spreekbeurten vond ik van kleins af aan al fantastisch.

Ik hing aan de lippen van de oppas als ze vertelde uit ‘Puk van de Petteflet’, luisterde in de auto naar de sprookjes van Andersen en bleef tot ver in mijn twintiger jaren trouw naar de bibliotheek gaan.

Mijn ikigai openbaarde zich – achteraf gezien – al vroeg. En ik denk dat dit voor velen geldt…

(Artikel gaat verder onder de foto)

  Heden

Op mijn werk mag ik iedere dag verhalen vertellen, zij het in een iets minder “herkenbare” vorm. Hoewel ik regelmatig schrijf (blog), vertel ik vooral veel verhalen als consultant. Voorbeelden van andere klanten. De theorie achter communicatie en organisatie fenomenen die je iedere dag meemaakt (spreekbeurt!). Ik vertel en beschrijf om zaken expliciet te maken. Ik laat anderen vertellen zodat ze hun gedachten op orde kunnen brengen en hun gedrag kunnen analyseren.

Ik ontwikkel trainingen waarin theorie en praktijk samen komen. En aan de basis van ieder stukje training staat altijd een verhaal centraal.

Maar ook buiten mijn werk ben ik bezig met verhalen. Ik vind het fijn om met mijn partner de dag af te sluiten met ieder ons eigen verhaal. Ik daag mezelf uit verhalen op een andere manier te “vertellen”, bijvoorbeeld beeldend. En samen met mijn nichtje ben ik begonnen het verhaal te vertellen van “Fay & Kalos”, een door ons samen bedacht duo wat allerlei avonturen beleefd.

Het meest geniet ik van lange avonden met familie en vrienden, waarin iedereen kan vertellen wat hem of haar bezig houdt. Het liefst zou ik ze allemaal op willen schrijven, de verhalen van “echte” mensen, met hun eigen struggles en eigen unieke oplossingen. Daarnaast geniet ik van series waarin de passie van mensen wordt getoond. Ook ga ik nog steeds regelmatig naar de bibliotheek of nestel me met een stapel tijdschriften op de bank.

(Artikel gaat verder na de foto)

Toekomst

Ik heb lange tijd de droom gehad dat ik de eerste vrouwelijke voetbalcommentator van Nederland zou worden. En hoewel die droom er nog steeds is, merk ik dat de drang om specifiek bij het voetbal te blijven is afgenomen. De drang om te vertellen is echter onverminderd hoog.

Ik zou graag een boek schrijven. En een boek inspreken op bijvoorbeeld Storytel. Ik wil op een andere manier een verhaal letterlijk en figuurlijk in beeld brengen – misschien middels kunst, of misschien door het maken/regisseren van een documentaire.

Daarnaast heb ik de droom voor het op zetten van “de BoekenKas” – een oude kas, omgebouwd tot boekwinkel en leesplek. Waar zowel kinderen als volwassen op een leuke manier worden geïnspireerd tot lezen en schrijven. In- en om de kas is tevens plek voor het verbouwen van eigen groente en fruit, waarmee het verblijven in de BoekenKas nog veel leuker, lekkerder én duurzamer wordt. Wie weet mag ik er ooit inspirerende sprekers verwelkomen, die vertellen over hun ikigai en de weg er naar toe.

Mijn Ikigai

Ik denk dat de rode draad inmiddels duidelijk is geworden. Mijn ikigai is het vertellen van verhalen om mensen te inspireren. Hoe oud ik ook mag worden, welke beroep ik ook zal uitoefenen, niemand kan mij tegenhouden in het vertellen van verhalen. En zelfs al maak ik er maar één persoon voor vijf minuten gelukkiger van, dan ben ik “geslaagd”.

Ikigai is een Japans woord, wat zoiets betekent als “een reden om te zijn”. Tegelijkertijd kent Japan geen karakter voor het woord “retirement”. Omdat stoppen met het volgen van je ikigai, naar Japans begrip gelijk staat met stoppen met leven. En dat wil toch niemand?

(Artikel gaat verder na de foto)

Lessons learned

Het vinden van mijn ikigai is zeker niet zonder slag of stoot gegaan en ik heb er ongeveer dertig jaar over gedaan. Een aantal “lessen” van deze weg zijn mij bijgebleven en wil ik je graag meegeven voor jouw reis.

1 – Hoe verder van je ikigai af, hoe ongelukkiger

Op een zeker moment koos ik – onder enige druk – voor zekerheid. Het werd geen journalistiek, maar fysiotherapie. Hoewel ik de theorie interessant vond, kwam ik in het vak van fysiotherapeut maar weinig ruimte tegen voor het vertellen en uitwisselen van verhalen. Ik maakte mijn opleiding weliswaar af, maar was grotendeels ongelukkig. Een aantal jaren later belandde ik zelfs in een depressie in combinatie met een burn-out.

Hoewel daar meer redenen voor te noemen waren, ging het pas weer beter, toen ik mij meer ging bezig houden met mijn ikigai. Ik startte bij een lokale radio omroep en schreef vrijwillig sportverhalen. Het leverde mij in eerste instantie financieel weinig op, maar mijn (mentale) gezondheid keerde terug en ik kreeg het voor elkaar een baan te vinden en langere tijd vast te houden.

Inmiddels heb ik werk, waarin ik grotendeels bezig ben met verhalen vertellen. Natuurlijk zijn er ook dingen die ik niet zo leuk vindt aan mijn werk, maar om dat de balans altijd positief uitslaat zit ik “goed”. Zodra ik merk dat de balans minder positief begint uit te slaan, stel ik alles in het werk om weer bezig te zijn met verhalen vertellen. Hetzij in mijn werk, hetzij privé.

2 – Denk na over verleden, heden en toekomst – wat is de rode draad?

Hoewel in het gelijknamige boek van Hector Garcia en Fransesc Morales veel wordt gesproken over ikigai als het kruispunt van missie, passie, roeping en beroep, biedt een analyse van verleden, heden en (droom)toekomst mogelijk meer houvast voor het vinden van je ikigai.

Waar missie, passie en roeping abstracte begrippen zijn, weet vrijwel iedereen waar hij of zij vroeger gelukkig van werd. Wat je wilde worden en wat je veel “speelde”.

Ook in het heden is het voor de meeste mensen goed mogelijk te bedenken wat je energie geeft en wat juist niet. Misschien kan een kleine terugblik op succesvolle jobs en minder gelukkige werkkeuzes je daar ook bij helpen.

De moeilijkste analyse is waarschijnlijk die van je (droom)toekomst. De oefeningen in “Vind je ikigai” kunnen je daarbij helpen, zoals bijvoorbeeld het stellen van een “Shinkansen-doel” waarover in een later blog meer. Sommige mensen zijn in deze stap wat meer bedreven dan anderen, maar het is het waard om te verkennen! Laat je eventueel helpen door een Persoonlijke Coach of iemand anders die dichtbij staat. Probeer “Greenfield” naar je toekomst te kijken. Wat als alles mogelijk zou zijn – niet gehinderd door financiën en andere verplichtingen. Waar zou je dan écht gelukkig van worden?

3 – Laat ikigai je helpen in het maken van keuzes – ze maken je gelukkiger én succesvoller
Indien je keuzes kunt maken die dicht bij je ikigai liggen, wordt je niet alleen zelf gelukkiger. Vrijwel altijd is een keuze die dicht bij je ikigai ligt, ook de beste keuze voor je omgeving. Zelfs als het betekent dat je afscheid van je werk neemt of relaties verbreekt. Hoe pijnlijk ook, niets is minder productief of minder houdbaar dan een (werk)relatie met een ongelukkig persoon.

Veel mensen hebben de overtuiging dat vóór zichzelf kiezen, tégen werk of hun omgeving is. Dit is echter zelden – zo niet nooit – het geval. Ik kan talloze voorbeelden opnoemen waarbij mensen – of ik zelf – een keuze maakte voor zichzelf en daarmee de omgeving een ontzettende boost gaven.

In de whitepaper lees je meer voorbeelden van keuzes op basis van ikigai die niet alleen goed uitpakken voor het individu, maar juist ook voor de omgeving. Bovendien geeft het handvatten voor succesvolle persoonlijke ontwikkeling op basis van Ikigai.

Wat is jouw ikigai? En hoe helpt het je de juiste keuzes te maken? Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang regelmatig updates over Persoonlijke Ontwikkeling bij Prowareness!

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

*